Rinus Kiel over Bijbel, cultuur en wetenschap

Reageren? Zie home-page                                                                                

======================================================

Home
Site-map
Updates
Deze site + mijzelf
Bijbel en theologie
Israel - volk en land
Filosofische items
Denken en cultuur
Wetenschap
Actualiteiten
Klimaat
Presentaties
Boeken
Weblinks

(De klimaathysterie)

Up Spirituele basis Temperaturen Wiskundig model Ecologisme = religie

Ecologisme (Engels: environmentalism) als religie

Nieuw 12/02/2010 - laatste wijziging 21/01/2017

Zoek op deze website

Samenvatting: Achter de opgedrongen opvatting dat de menselijke CO2-uitstoot klimaatrampen over ons zou brengen zit, behalve het VN-gedram over de Gaia-theorie, nog een ander fenomeen, dat verklaart waarom het IPCC en zijn gelieerde instituten vrijwel immuun zijn voor kritiek van buitenaf. Het hele complex vertoont de kenmerken van een religieus systeem, preciezer: een sekte, die zijn adepten hersenspoelt met de monotoon hehaalde mantra's. Nadenken is gevaarlijk en moet tot elke prijs worden voorkomen.  Afkicken vereist deprogrammering. Maar dat wordt al lezende wel duidelijk.

 

Het ecologisme als een religieus geďnspireerde beweging

Religieuze aard van de mens als filosofisch aspect

De religie van het ecologisme

Is de natuurlijke wereld het verloren paradijs?

De mens is een cultuurwezen

De ecologistische zondeval

Ecologistische oordeelsdagen

De huidige ecologistische oordeelsdag

De ecologistische bekering en boetedoening

Het nieuwe ecologistische paradijs

Is er een alternatief?

Verontrustende citaten

 

Vooraf:

 

"Uiteindelijk biedt wetenschap ons de enige uitweg uit de politisering. Maar als we wetenschap toestaan om gepolitiseerd te worden, dan zijn we verloren. Dan treden we de Internet-versie van de donkere middeleeuwen binnen, een periode van steeds wisselende angsten and wilde vooroordelen, opgedrongen aan mensen die ook niet beter weten. Dat is niet een goede toekomst voor de mensheid; maar het was wel ons verleden!"

(Michael Crichton, "Environmentalism as Religion", San Francisco, 2003).

 

Het ecologisme als een religieus geďnspireerde beweging

 

    Ik gebruik hiervoor gedeelten uit een rede gehouden door Michael Crichton, (Dr. Med., auteur van Jurassic Park en de tv-serie ER) op 15 september 2003 voor de Commonwealth Club in San Francisco (USA), maar vele gedeelten, evenals de keuze van de fragmenten van Crichton, zijn van mijn hand.

 

Religieuze aard van de mens als filosofisch aspect

 

    In de Calvinistische Wijsbegeerte kent men de zgn. 'aspectenleer'. Dat is een serieuze poging om de rijkdom van de geschapen realiteit in hanteerbare entiteiten te verdelen, zodat daarover zinnige dingen kunnen worden gezegd. Deze aspectenleer biedt een gezond tegenwicht tegen velerlei vormen van reductionisme: het reduceren van vele, soms alle aspecten tot één aspect, bijv. 'alles kan vanuit de materie verklaard worden', of: 'alle beslissingen die mensen nemen, zijn economische beslissingen'. In de evolutietheorie wordt zo bijv. het morele aspect herleid tot het biologische aspect door te stellen dat morele handelingen enkel bedoeld zijn om het eigen biologische succes te vergroten. Ook is het verleidelijk om alles tot het fysische te reduceren; volgens sommige wetenschappers bestaat een ding niet als het niet fysisch beschreven kan worden.

    Eén van die aspecten is het religieuze aspect, of in filosofische bewoordingen, het ‘pistische’ aspect. Eenvoudig (maar niet helemaal juist) gezegd: dat is het ‘haakje’ dat ieder mens heeft naar God. De Bijbel zegt: “Hij heeft de eeuw in hun hart gelegd” (Pred. 3:11), en Don Richardson laat in zijn boek ‘Eternity in their hearts’ zien, hoe de mensen door alle tijden heen en in alle volken God hebben gezocht, en vaak tot afgoderij zijn vervallen uit wanhoop, omdat zij die God niet meer kenden of omdat die voor hen onkenbaar was geworden. Vanuit de Bijbel weten we dat dat komt, omdat de mens ongehoorzaam is geworden.

    De Bijbel opent voor de mensen het vergezicht naar die God, die alles heeft geschapen, en in dat boek lezen we de voor ons kenbare realiteit: historie van mens en kosmos. En die is verifieerbaar. Zie bijv. Ontstaan van Genesis. Daarin is de val van de mens een historisch gegeven.

 

De religie van het ecologisme

 

    Waar de kennis van de ware God en zijn Woord wegvalt, daar valt de religie niet weg! Ze wordt alleen vervangen door een andere religie. Mensen zoeken naar iets overkoepelends, dat zin geeft aan hun leven en de wereld verklaart. En een krachtige huidige religie is het ecologisme, dat wel de voorkeursreligie van de stedelijke atheďsten lijkt te zijn. Waarom zeg ik dat? Nou, kijk naar de geloofsovertuigingen. Als je goed kijkt, zie je dat het ecologisme een geperverteerde 20e/21e eeuwse reconstructie is van de typische Joods-christelijke overtuigingen. Ga maar na:

    Er is een oorspronkelijk paradijs, een staat van genade en eenheid met de natuur, er is de val uit die staat van genade in een staat van vervuiling ten gevolge van het eten van de boom der kennis, en als het gevolg van ons handelen is er een oordeelsdag voor ons allen. Want we zijn allemaal energiezondaars, gedoemd om te sterven, tenzij we redding zoeken, die nu ‘duurzaamheid’ heet. Duurzaamheid is redding in de milieukerk. Zoals organisch voedsel zijn avondmaalsbrood is, het pesticidevrije ouweltje dat de juiste mensen met het juiste geloof tot zich nemen.

    Paradijs, de val van de mens, het verlies van de genade, de komende oordeelsdag – het zijn diep verankerde mythische structuren, perversies van de bijbelse boodschap. Crichton zegt: “Ze zijn misschien wel met de hersenstructuur gegeven, voor zover ik weet”.

 

Is de natuurlijke wereld het verloren paradijs?

 

Hij gaat dan verder met:

    Er is en er was geen paradijs. Want wat was dan wel dat paradijs van dat wonderlijke mythische verleden? Was dat de tijd dat de kindersterfte 80% was, toen 4 op de 5 kinderen door ziekte stierven voordat ze vijf jaar werden? Was dat de tijd toen een op de zes vrouwen in het kraambed stierf? Toen de gemiddelde leeftijd (in Amerika) 40 jaar was? Toen onze planeet werd gekweld door epidemieën, die miljoenen in één slag doodden? Was het toen miljoenen door honger omkwamen? Was dat het paradijs?

    En hoe zit het met de inheemse volken, die in een staat van harmonie met de paradijselijke omgeving leefden? Wel, dat deden zij niet. Op het Amerikaanse continent moordden de nieuwe volken, die over de landbrug (Siberië-Alaska) binnenkwamen, in de kortste tijd honderden soorten grote dieren uit, en dat deden ze al duizenden jaren voordat de blanken  opdoken en het proces nog versnelden. En wat waren de levensomstandigheden toen? Liefdevol, vredig, harmonieus? Nauwelijks: de vroegste volken van de Nieuwe Wereld leefden in een constante oorlogstoestand. Generaties vol haat, stammentwisten, permanente veldslagen. De oorlogszuchtige stammen van dit continent zijn berucht: Comanches, Sioux, Apaches, Mohawks (Mohikanen), Azteken, Tolteken, Inca’s. Sommigen praktiseerden kindermoord en mensenoffers. En die stammen die niet gewelddadig en oorlogszuchtig waren, werden uitgeroeid, of zij leerden om hun dorpen hoog in de rotsen te bouwen om tenminste enige veiligheid te bereiken.

 

    En hoe zat het met de levensomstandigheden elders? De Maori’s in Nieuw-Zeeland organiseerden regelmatig massamoorden. De Dayaks in Borneo waren koppensnellers. De Polynesiërs, die in een omgeving woonden die het paradijs dicht benadert, vochten constant en creëerden een samenleving die zo afschuwelijk restrictief was, dat je je leven riskeerde als je in de voetafdruk van een stamhoofd stapte. Diezelfde Polynesiërs gaven ons het concept van ‘taboe’ alsook het woord zelf. De edele wilde is een mythe, toen en nu. Dat iemand dat nog gelooft, nu, 200 jaar na Rousseau, laat de hardnekkigheid van religieuze mythen zien, hun vermogen om te blijven bestaan tegenover eeuwen van feitelijke weerlegging.

 

    Er was zelfs een academische beweging op het eind van de 20e eeuw, die beweerde dat kannibalisme een uitvinding van blanken was om inheemse volken te demoniseren (alleen academici vechten zulke veldslagen uit). Het duurde zo’n dertig jaar voordat de professoren eindelijk overtuigd waren dat kannibalisme echt bestaat tussen mensen. In al die tussentijd aten de mensen in het hoogland van Nieuw Guinea de hersenen van hun vijanden, totdat eindelijk aan hun verstand gebracht werd dat ze kuru (trilziekte) riskeerden, een fatale zenuwaandoening, als ze daarmee doorgingen.

    Meer recent bleken de vreedzame Tasaday uit de Filippijnen een publiciteitsstunt te zijn, een niet bestaande stam. En Afrikaanse pygmeeën hebben een van de hoogste moordcijfers van de hele planeet.

 

    Om kort te gaan, het romantische beeld van de natuurlijke wereld als een gezegend paradijs wordt alleen aangehangen door mensen die geen enkele ervaring met de natuur hebben. Mensen die in de natuur leven zijn daar helemaal niet romantisch over. Ze mogen er spirituele opvattingen over de hen omringende wereld op na houden, ze kunnen een besef hebben van eenheid met de natuur of een besef van de bezieldheid van alle dingen, maar toch doden ze dieren en oogsten ze planten om te kunnen eten, te leven. Als ze het niet doen, sterven ze.

 

    En zelfs als je je nu, al is het maar voor een paar dagen, in de natuur begeeft, zul je al snel van je romantische gevoelens beroofd worden. Neem bijv. een tocht door de jungle van Borneo, en in de kortste keren heb je etterende wonden op je huid, insecten over je hele lichaam, kriebelend in je haar, die over je neus en in je oren kruipen, je loopt infecties op en ziektes, en als er niet iemand bij is die weet wat hij moet doen, dan is de kans groot dat je het niet overleeft. Maar het is waarschijnlijker dat je zelfs in de oerwouden van Borneo niet zo direct met de natuur in contact komt, omdat je je hele lijf met DEET (een insectenwerend spul) hebt ingesmeerd en je alles zult doen om die ellendige insecten van je lijf te houden.

 

    De waarheid is dat vrijwel niemand de echte natuur wil ervaren. Wat mensen willen, is een paar weken in een huisje in het bos doorbrengen, met horren voor de ramen. Ze willen een iets eenvoudiger leven voor een poosje, zonder al hun spullen. Of een mooie wildwatertocht voor een paar dagen, met iemand anders die voor het eten zorgt. Niemand wil echt terug naar de natuur, echt niet, en niemand doet dat ook. Het zijn praatjes – en naarmate de tijd doorgaat en de wereldbevolking meer en meer in steden woont, ook nog loze praatjes. Boeren weten waarover ze praten. Stadsvolk niet. Allemaal fantasie.

 

    De televisiegeneratie verwacht dat de natuur zo reageert als zij het graag willen. Ze denken dat alle levenservaring op videorecorder kan worden opgenomen. Het besef dat de natuurlijke wereld zijn eigen regels heeft en zich geen lor aantrekt van jouw verwachtingen, komt dan als een enorme schok. Welvarende, goed opgeleide mensen in een stedelijke omgeving hebben de mogelijkheid om hun eigen leven in te richten zoals zij dat willen. Ze kopen kleren naar hun smaak en richten hun appartementen in zoals zij dat willen. Binnen bepaalde grenzen krijgen ze het voor elkaar, om een dagelijks leven te leiden dat hen bevalt.

    Maar de natuurlijke wereld is niet zo kneedbaar.  Integendeel, die eist dat jij je er aan aanpast – en als je dat niet doet, dan is het met je gedaan. Het is een wrede, sterke en onverzoenlijke wereld, die de meeste stedelijke westerlingen nooit hebben ervaren.

 

    Een hele tijd geleden trokken we door het Karakorum gebergte in het noorden van Pakistan, toen onze groep bij een rivier kwam die we moesten oversteken. Het was een gletsjerrivier, ijskoud en snelstromend, maar hij was niet diep – hoogstens 90 cm. Onze gids spande touwen over de rivier zodat de mensen zich er aan vast konden houden bij het oversteken, en iedereen deed dat, een voor een, met grote voorzichtigheid. Ik vroeg de gids waarom dat nodig was bij het oversteken van zo’n ondiepe rivier. Hij zei: “Wel, veronderstel dat je valt en een paar botten breekt. We zijn nu vier dagen verwijderd van de laatste plaats waar nog een radio was. Zelfs wanneer de ik met dubbele snelheid terug zou gaan om hulp te halen, dan zou het toch nog drie dagen duren voor ik met een helikopter terug zou zijn. Verondersteld dat er ergens een helikopter was. En met drie dagen zou je waarschijnlijk al dood zijn vanwege de kou en je verwondingen.” Daarom moest iedereen voorzichtig oversteken. Omdat in de natuur een kleine uitglijder dodelijk kan zijn.

Tot zover voorlopig Crichton.

 

De mens is een cultuurwezen

 

    Het is duidelijk: het nostalgische paradijs van de ecologisten bestaat alleen in hun religieuze fantasie. Daarnaar terug verlangen is kinderlijk. De huidige werkelijkheid na zondeval en vloed (en dat is de enige die voor ons kenbaar is uit geologische en archeologische gegevens) is niet paradijselijk meer. We kunnen daaruit in terugblik ook geen paradijs meer reconstrueren. Dat behoeven we dus niet te romantiseren. Maar in de Bijbel is de ongetemde natuur niet het ideaal. God plaatste Adam niet in de wildernis, maar in een hof, een tuin. Die was speciaal voor hem aangelegd. De ‘natuur’ was hier al ‘cultuur’ geworden. De mens kreeg de opdracht om de hof van Eden “te bewerken en erover te waken” (Gen. 2:15b). In de Calvinistische Wijsbegeerte heet dat nog steeds de cultuuropdracht. We kunnen wel romantisch doen over de ongetemde natuur, en soms is die uitdaging ook wel spannend, maar het is doorgaans niet die ongetemde natuur die ons dat geluksgevoel geeft. Ook in de bergen zijn er paden aangelegd, en refuges en berghutten gebouwd, zodat we met enige inspanning ook in die omgeving ons kunnen ontspannen. En al zal – ondanks alle inspanningen van veel mensen – de natuurlijke omgeving nooit meer zo paradijselijk worden als in de Hof van Eden, toch zien we deze door mensen gemodificeerde en onderhouden natuurlijke omgeving als ‘de natuur’. En terecht. Maar er is zeker ook plaats voor ongetemde natuur. Oerwoud, regenwoud, taiga, het heeft ook zijn plaats en functie in het geheel van de ecologische werkelijkheid. Maar daar is niets romantisch aan. Het is gewoon noodzakelijk voor een goed evenwicht in het aardse klimaat.

 

De ecologistische zondeval

 

    Keren we terug naar het ecologisme. We zagen dus dat het ecologistische paradijs niets anders is dan een geromantiseerd verheerlijken van de ongetemde, en vaak mensvijandige, natuur. Die kan echt niet het paradijs in de Hof van Eden vervangen. Maar hoe zit het met de andere noties? Wat is de zondeval?

 

    De ecologische zondeval is, dat de mens met en door zijn toegenomen kennis is gaan ingrijpen in de natuur, dat hij de ongetemde natuur wilde gaan beheersen/beheren, naar zijn hand wilde zetten, dat hij de natuurlijke hulpbronnen te snel verbruikt, dat hij zijn omgeving vervuilt en verwoest en vooral, in overeenstemming met de Gaia-afgoderij, dat hij fossiele brandstoffen is gaan verstoken die CO2 in de atmosfeer brengen. We zijn vooral energiezondaars.

    Maar de lijst van zonden tegen Gaia is lang. Zo wordt er toenemend gehamerd op het gegeven dat de oceanen zouden verzuren door opname van CO2 uit de atmosfeer en dat die verzuring de uit kalk bestaande koralen zou oplossen. Behalve dat dit verhaal aantoonbare nonsens is, is het absurd om te denken dat de minuscule menselijke uitstoot de oceanen zou doen verzuren. Dit wordt ook niet gemeten. Maar dit thema wordt opgerakeld om de autoriteiten zover te krijgen dat ze ook de oceanen onder beheer van de VN gaan stellen. Die VN vertegenwoordigen zo’n beetje het beeld van God de Vader in het ecologisme.

    Natuurlijk zijn we verkeerd omgegaan met deze aardse werkelijkheid. Toen we met weinigen waren, viel dat nog niet zo op. Maar vooral na de Tweede Wereldoorlog is er op een nonchalante en weinig verantwoordelijke manier omgegaan met ons natuurlijk milieu. De wegwerpmaatschappij is ons opgedrongen door industrie en commercie. Dat was goedkoper. Maar niet OK natuurlijk! Daarvan zijn we ons bewust geworden en vele maatregelen hebben er ook toe geleid, dat de vervuiling voor een groot deel is teruggedrongen. Je kunt in de Rijn geen films meer ontwikkelen en er zwemmen weer zalmen.

    Maar om dit alles te zien als de zondeval van de mens, is natuurlijk een ongelooflijk afgeplatte voorstelling van wat zonde werkelijk is: opstand tegen de allerhoogste God, onze Schepper, maar ook onze Vader.

 

Ecologistische oordeelsdagen

 

    Op zonde volgt straf in het ecologistische scenario. Vergeving bestaat niet. We zullen moeten boeten. In de Bijbel hebben we profetieën over de toekomst. Er is een kader gegeven en er zijn elementen om dat kader in te vullen. Al is er geen scenario. De geschiedenis is open, en niet gesloten, zoals in het ecologisme. Er zijn al verschillende ecologistische oordeelsdag-scenario’s geweest.

    Bekend is de aangekondigde rampspoed van een nieuwe ijstijd. Nu is dat wel fysiek onmogelijk zonder dramatische kosmische inslagrampen, maar goed, de vogelverschrikkers toen, dachten dat ijstijden komen en gaan zoals de seizoenen.

 

    Iets minder bekend is het schrikbeeld van een totaal overbevolkte aarde. Er is driftig geconfereerd over verschillende maatregelen. De medische stand bracht abortus en euthanasie als bevolkingsbeperkende zaken in. Maar soms ging het echt ruig! De huidige wetenschappelijke adviseur van USA-president Obama, John Holdren, heeft bij verschillende gelegenheden gezegd en geschreven, dat wereldwijde pestepidemieën in het verleden een effectief middel waren tegen de bevolkingsexplosie. Maar die kunnen we met goed fatsoen tegenwoordig niet meer laten uitbreken. Hoewel er in de farmaceutische laboratoria genoeg materiaal aanwezig is, om dat te kunnen verwezenlijken. Overigens heeft deze John Holdren in het kader van ClimateGate ook actief geprobeerd om critici de mond te snoeren en hun activiteiten verdacht te maken. Verdere ideeën van Holdren: verplichte abortus / massa sterilisatie via het drinkwater / een ‘planetair regime’ met macht over alles wat de bevolkingsgrootte kan beďnvloeden. Hij heeft deze zaken nu afgezwakt met het argument dat dit soort maatregelen nu niet meer zo nodig zijn. Nee, dat klopt. Het schrikbeeld is namelijk bijna geruisloos uit het zicht verdwenen. Hoe komt dat? Lange tijd is overbevolking als een rampbeeld gepropageerd. Maar. . . overal dalen de vruchtbaarheidscijfers. Van een voorspelling van 20 miljard, duikelde die naar 15 miljard, naar 11 miljard (VN-schatting in 1990), en in 2003 werd 9 miljard geschat. Maar recente schattingen komen al heel wat lager uit. In 2050 piekt de bevolking waarschijnlijk en daalt daarna. Het schrikbeeld wijkt als een fata morgana in de woestijn.

 

    Maar als je nu denkt, dat er juichkreten opstijgen. . . ho maar. Een nieuwe vogelverschrikker duikt dan op: vergrijzing en de daarbij behorende economische crisis. En er zijn nog allerlei rampen geprofeteerd. Enkele: Vanaf 1980 sterven 80 miljoen Amerikanen van de honger. Uitkomst van een computermodel. Maar ze leven allemaal nog, de meeste dan toch. Elk jaar sterven 40.000 soorten uit, in het jaar 2000 de helft van alle soorten uitgestorven. Nu, er sterven nog jaarlijks soorten uit. Maar ook jaarlijks worden er nieuwe ontdekt. Overigens is dat uitsterven al begonnen aan het eind van het Tertiair, waarin er een ongelooflijke uitbraak van nieuwe soorten was. Maar sindsdien ging het bergafwaarts. Hoofdzakelijk als gevolg van het tot een nieuw evenwicht komen van het klimaat na de toestanden van de zondvloed en daaropvolgende catastrofes.

 

De huidige ecologistische oordeelsdag

 

    Oordeelsdagen voorspellen is het lot van ieder, die gelooft dat de mensheid alles in eigen hand heeft. Gelukkig is dat niet zo, en kunnen we in vertrouwen verder leven, maar alleen als we weet hebben van de God van de Bijbel, die als een Vader zijn schepping in de hand heeft en houdt. Maar zonder dat worden we van rampvoorzegging naar rampvoorzegging voortgezweept.

    En de huidige oordeelsdag kennen we: door de opwarming van de aarde – veroorzaakt door onze CO2-uitstoot – zullen gletsjers en ijskappen smelten, verdrinken vele eilanden en eilandgroepen, komt Amersfoort aan zee te liggen, komt half Bangladesh onder water, etcetera. En dit zijn nog maar voorzichtige schattingen, het kan nog veel erger, als alle ijskappen volledig wegsmelten. Dan stijgt de zeespiegel meer dan 70 meter, en bestaat Europa alleen nog uit eilanden, die boven de zee uitsteken. Dan moeten we allemaal naar het buitenland verhuizen als Nederlander. Nou ja, op de Vaalserberg en nog enkele andere heuveltjes kunnen we droog staan. Onze staatssecretaris Frans Timmermans gelooft dat echt. Zie betreffende gedeelte op pagina Klimaat. En deze slagen worden ons toegebracht door Gaia, de aardegodin. Zij zal ons wel eens mores leren.

 

De ecologistische bekering en boetedoening

 

    Waar oordeel is aangekondigd, daar past bekering: een afwending van onze foute levensstijl, en een toewending naar de gunsten van Gaia. Maar dat betekent ook boetedoening. En penitentie doet altijd pijn, dat hoort zo. De aflaten bestaan uit het rijden in elektrische auto’s; maar die rijden niet zo ver op een acculading (vraag Ruud Lubbers maar), het opladen duurt tergend lang, en ze kosten veel meer aan energie dan gewone auto’s; het gebruiken van de onzekere windenergie; maar die maakt elektriciteitsnetten in toenemende mate onbestuurbaar en is bovendien veel duurder is dan fossiele energie, omdat die vol subsidieregelingen zit, waarvoor wij het geld via energiebelastingen opbrengen. Verder moeten we eigenlijk geen vlees meer eten (we eten te veel, maar dat kan minder), en alleen ‘biologische’ producten kopen. En zo zijn er nog tal van goede werken, die onze bekering aan de buitenwacht duidelijk moeten maken. En. . . we moeten natuurlijk onze CO2-uitstoot verminderen. Minder ademhalen zal moeilijk gaan, hoewel sommigen zeggen dat we gemakkelijk langzamer kunnen ademen; na enige oefening moet dat lukken. Verder zal het verminderen van de veestapel de uitstoot van vooral het broeikasgas methaan (CH4) door koeien en ander vee omlaag brengen. Er is al geëxperimenteerd met knoflook eten door koeien, maar ja, de melk is dan ondrinkbaar! We hebben geen invloed op de miljoenen andere grote dieren die maar doorgaan met winden laten. We moeten CO2 onder de grond gaan stoppen. Enzovoorts. De geleerden van IPCC en andere VN-organen verzinnen vast nog wel meer onaangenaamheden. Maar ja, als boetedoening aangenaam begint te worden, dan is het niet leuk meer. Toch?!

 

Het nieuwe ecologistische paradijs

 

    Jammer, maar daarvan heb ik nog weinig of niets vernomen. Afgoderij is altijd: afbeulen en onaangenaamheden, en je strak aan de opgelegde regels houden. Het allerbeste wat we kunnen verwachten is, dat het niet nog veel erger gaat worden dan het nu al is. Afgoden leggen de zweep over de rug van de mensen.

    Erger is, dat in het ecologistische paradijs de mensen die het nu al het minste hebben, het nog slechter krijgen. De derde wereld mag niet industrialiseren, dat stoot teveel CO2 uit. Het effectieve – en ondanks de contrapropaganda vrijwel onschadelijke – DDT mag niet meer gebruikt worden om malaria uit te roeien, wat vele tientallen miljoenen mensen al het leven heeft gekost. De derde wereld moet maar zien dat ze met zonne- en windenergie rondkomt. Maar daarmee kun je geen staalfabrieken laten draaien, of welke andere industrie ook.

    Maar het is ook niet de bedoeling dat de armen het beter gaan krijgen. De hele klimaatleugen dient alleen maar om macht te vergaren voor internationale organen onder auspiciën van de VN en om de zakken van lieden als Al Gore, Pachauri en vele anderen te spekken.

 

Afgoderij maakt de wereld niet tot een plaats waar het leven goed is of beter wordt.

 

Is er een alternatief?

 

    Ja, dat is er. En dat is dat we in het onderzoeken van onze wereld terugkeren naar de realiteit. Zo begon de westerse wetenschap. Onderzoek, nadenken en uitwerken en de resultaten weer afchecken met de realiteit. Dat is de enige manier waarop wetenschap vooruit komt en kan bijdragen aan een beter leven voor iedereen. Het is veelbetekenend dat het monniken waren, die het autoriteitengeloof van de vroege middeleeuwen afwezen en aangaven, dat Gods schepping redelijk is, met het verstand te doorgronden. En omdat het verstand (en – mijn aanvulling – het daarmee opgebouwde computermodellencomplex) feilbaar is, en gemakkelijk wordt misleid door oneigenlijke invloeden, kan het niet vertrouwd worden, zonder dat zijn uitkomsten grondig met de realiteit worden vergeleken om te zien of wij nog op het goede spoor zitten. Zo is westerse wetenschap begonnen, en alleen zo is zij succesvol geworden en tot een zegen voor de mensheid geweest.

 

Verontrustende citaten

 

    Maar de manipulaties, waarmee wij voorgelogen worden, leiden alleen maar tot achteruitgang van alle dingen, tot een netto vermindering van het welzijn van allen, te beginnen met hen die het toch al niet breed hebben. Ik eindig met een onthullende bloemlezing van een aantal uitspraken (met dank aan Tjarko Evenboer):

 

Professor Stephen Schneider, een van de voornaamste klimatologen binnen de VN-kliek en medeauteur van vele IPCC klimaatrapporten:

"We hebben brede steun nodig om tot de verbeelding van het publiek te kunnen spreken. Dat betekent uiteraard dat we enorme media-aandacht moeten krijgen. Daarom moeten we angstige scenario's aanbieden; we moeten versimpelde, dramatische stellingen nemen en weinig vermelden over de twijfels die we mogelijk hebben... Een ieder van ons moet beslissen wat de juiste balans is tussen effectief zijn en eerlijk zijn." (Stephen Schneider)

 

Francis Schaeffer, de Amerikaanse evangelist en filosoof, schreef al in 1972: "De moderne mens is op een plaats aangekomen waar het onderscheid tussen werkelijkheid en fantasie begint te vervagen. En als er één onderwerp is, waar Christenen geen duimbreed moeten toegeven, dan is het precies op DIT gebied. Als we dit onderscheid vasthouden, dan hebben we onze revolutie (in het denken) die essentieel is voor het voortbestaan van onze cultuur". Zijn woorden zijn sindsdien steeds actueler geworden!!

 

Hier nog enkele alarmerende citaten (niet alleen recent, het gekonkel is al lang aan de gang):

 

"We staan aan de vooravond van een wereldwijde transformatie. Alles wat we nodig hebben is de juiste grote crisis en de naties zullen de Nieuwe Wereldorde accepteren." (David Rockefeller, tijdens een speech bij de VN, 14 september 1994)

"Vandaag de dag zou Amerika verontwaardigd zijn als troepen van de VN in Los Angeles zouden aankomen om de orde te herstellen. Morgen zullen zij dankbaar zijn! Dit geldt zeker wanneer hen verteld is dat er een dreiging is van buitenaf, een werkelijke of enkel een aangekondigde, die ons bestaan bedreigt. Dan zullen alle mensen op de aarde smeken om gered te worden van dit kwaad. Want ieder mens is bang voor het onbekende. Wanneer dit scenario wordt gepresenteerd, zullen individuele rechten voor de garantie van welzijn vrijwillig worden afgestaan aan de Wereldregering." (Henry Kissinger, Bilderbergconferentie 1991, Evian, France)

 

"Men bereikt betere resultaten, als men de mensen met geweld en bangmakerij regeert dan met geleerde uiteenzettingen." (Protocollen van de Wijzen van Sion, Protocol 1:2)

 

"De enige manier om alle landen van de wereld te verenigen is hen een gemeenschappelijke vijand te doen kennen - mogelijk zal het verval van de natuur die vijand worden." (Rapport van de UN Conference on the Human Environment, 1972)

 

 "De gemeenschappelijke vijand van de mensheid is de mens. Tijdens onze zoektocht naar een nieuwe vijand om ons te verenigen, kwamen we op het idee dat milieuvervuiling, de dreiging van Global Warming, watertekort, hongersnood enzovoorts geschikt zouden zijn." (Club van Rome, de denktank van de VN die dreigingen in kaart brengt)

 

"Laten zij (de niet-Ingewijden) zichzelf maar wijs maken, dat het geloof aan de wetenschappelijke theoretische voorschriften, dat wij hun ingepompt hebben, van de grootste betekenis is. Het is met dit doel dat wij voortdurend, via de media, tot een blind vertrouwen in deze theorieën aanzetten. De intellectuelen onder de niet-Ingewijden zullen trots zijn op hun kennis, en zij zullen – zonder het ook maar op enige wijze te verifiëren – alle wetenschappelijke informatie van kracht laten worden die onze specialisten listig in elkaar hebben gezet met het doel hun denken te sturen in de richting die wij voor ogen hebben."  (Protocollen van de Wijzen van Sion, Protocol 2:2)

 

"De wereldbeschaving zoals we die nu kennen zal spoedig eindigen. We hebben weinig tijd en moeten nu handelen. Als we het milieuprobleem zouden kunnen aanpakken dan moet dat via een nieuw systeem, een nieuw paradigma. We moeten ons denken veranderen – de manier waarop de mensheid naar de wereld kijkt." (Mikhail Gorbachev)

 

"Het opkomende milieubewustzijn in onze beschaving en de behoefte aan daadkrachtig handelen voor het belang van de hele wereldbevolking, zal onvermijdelijk meerdere politieke consequenties hebben. Waarschijnlijk is de belangrijkste consequentie de langzame verandering van de status van de Verenigde Naties. Onvermijdelijk zal het bepaalde aspecten van een Wereldregering aannemen." (Mikhail Gorbachev, State of the World Forum)

 

"Klimaatverandering maakt ons allemaal wereldburgers – we zijn hier werkelijk allemaal in betrokken." (Gordon Brown, British Prime Minister)

 

"De grootste hoop voor de Aarde ligt erin dat de religieuzen zich met de wetenschappers verenigen om de wereld wakker te schudden zodat zij haar bijna fatale probleem inziet, om vervolgens de mensheid weg te leiden uit de doolhof van internationale crises, naar het toekomstige Utopia van de humanistische hoop." (Club van Rome - Goals for Mankind)

 

"De klimaatcrisis is geen politieke kwestie; het is een morele en spirituele uitdaging voor de gehele mensheid. Het is bovendien onze grootste kans om het Wereldwijde Bewustzijn naar een hoger niveau te brengen." (Al Gore, tijdens de speech bij het ontvangen van de Nobel Peace Prize)

 

"Is de enige hoop voor de planeet niet, dat de geďndustrialiseerde beschavingen ineenstorten? En is het niet onze verantwoordelijkheid om dat te veroorzaken?" (Maurice Strong, stichter van het UN Environment Programme, oliebaron en miljardair).

 

De Bijbel toont ons in Openbaring 18 dat dit ook feitelijk zal gebeuren. Maar in een wel heel andere context dan de heer Strong zich voorstelt.

 

Up Spirituele basis Temperaturen Wiskundig model Ecologisme = religie