Rinus Kiel over Bijbel, cultuur en wetenschap

Reageren? Zie home-page                                                                                

======================================================

Home
Site-map
Updates
Deze site + mijzelf
Bijbel en theologie
Israel - volk en land
Filosofische items
Denken en cultuur
Wetenschap
Actualiteiten
Klimaat
Presentaties
Boeken
Weblinks

(Actualiteiten)

Up David/Salomo Abortus/euthanasie Homohuwelijk Terrorisme Fundamentalisme Palestijnen Religie en Geweld Arabische Stem Fatima

De Palestijnen

Nieuw 14/08/2002 - laatste update 09/05/2008

Zoek op deze website

Samenvatting: Hier valt nog niet veel samen te vatten, gezien het artikel nog in wording is. Wat er gereed is, valt hier te lezen, de rest volgt op een later tijdstip.

Zie voor kaartjes over dit onderwerp: [Kaartjes Palestijnen]

Zie voor detailinformatie over IsraŽls 'bezetting' van de 'Palestijnse' gebieden de pagina IsraŽlische bezetting.

Zie ook de pagina met artikelen van Nonie Darwish, een Arabische publiciste.

Over Palestina en de Palestijnen is al zoveel geschreven, dat in de harten van de mensen als waarheid is geaccepteerd, dat het niet eenvoudig zal zijn om terug te gaan achter alle mythen en verdichtsels en de waarheid over deze dingen weer onder de aandacht te brengen. Maar het is het proberen waard. Want voordat de feitelijke waarheid omtrent een probleem is geaccepteerd, zal er voor dat probleem nooit een oplossing komen. De leugens over Palestina en de Palestijnen zijn een grote verhindering om tot oplossing van dat probleem te geraken.

Palestina

    De naam Palestina stamt uit het jaar 136/137 na Christus. Zij is aan het gebied gegeven door de Romeinse keizer Hadrianus, na het neerslaan van de tweede Joodse opstand (Bar-Kochba) in het jaar 135. Deze naam is afgeleid van de Hebreeuwse naam - Pelisjti - voor IsraŽls aartsvijanden, de Filistijnen. Vanaf toen werd het gebied door de Romeinen beschouwd als het zuidelijke deel van de Romeinse provincie SyriŽ. Op grond van deze beslissing claimen de Syrische machthebbers dan ook nog steeds het gebied van IsraŽl als onderdeel van hun grondgebied. Voordien was het gebied bij de Romeinen bekend als de - afzonderlijke - provincie Judea, en omvatte het grondgebied van het koninkrijk der HasmoneeŽn (MakkabeeŽn, zie kaartje 1 op de kaartjespagina).

    Vůůr de verovering door de Romeinen in 63 v.Chr. was het rijk sinds koning David bekend als het koninkrijk IsraŽl (zie kaartje 2), dat na Salomo's dood in 932 v.Chr. werd opgesplitst in het noordelijke rijk, dat de naam IsraŽl bleef dragen en het zuidelijk rijk dat de naam Judea aannam. Na ballingschap van beide koninkrijken (IsraŽl in 725 v.Chr. en Judea in 597 v.Chr.) en terugkeer (536 v.Chr.) kwam, na door de wereldmachten overheerst te zijn geweest, na de Makkabeese oorlog, in 142 v.Chr. het nieuwe vrije koninkrijk IsraŽl onder de opvolgers van de MakkabeeŽn (de HasmoneeŽn) tot stand, dat - zoals gezegd - in 63 v.Chr. door de Romeinen in hun rijk werd ingelijfd.

     Na de ondergang van het Romeinse rijk werd het gebied deel van het Byzantijnse rijk. In 638 viel Jeruzalem voor de Islamitische strijdkrachten onder Omar. Na de kruistochten floreerden er enige tijd christelijke rijken in het gebied, maar na hun verdwijning kwam het gebied onder Egyptische heerschappij. In 1516 veroverden de Turken - die in feite het Moslimrijk overnamen - het gebied, en dit bleef in feite zo tot het einde van WO I (1918). Toen kwam het gebied onder mandaat van Groot-BrittanniŽ (zie verder onder De staat IsraŽl). In al de tijd sinds de verovering door Omar (638) tot aan het einde van de 19e eeuw hebben er mensen in het land gewoond, afkomstig uit omringende Arabische gebieden, met concentraties in de steden Jeruzalem en Nazareth. Pas na het succesvol worden van de Joodse dorpen en andere bevolkingscentra trokken er in toenemende mate Arabieren uit het omliggende gebied naar Palestina, aangelokt door de aanzienlijk betere levensomstandigheden die de Joden gecreŽerd hadden.

Palestijnen

    Nooit zijn de Arabische mensen die in het gebied Palestina woonden, aangeduid met de naam Palestijnen. Minder nog is er ooit sprake geweest van een 'Palestijns volk'. Deze naam werd gebruikt voor de Joodse emigranten in dat gebied. Zo dienden er in het Britse leger in WO I en WO II vele Joodse bewoners van Palestina in de zgn. Palestijnse Brigades. Dus tot rond 1948 waren Palestijnen gewoon Joden. Dat is ook te zien in de protocollen van de UNO betreffende de zgn. Palestijnse kwestie.

    Maar in 1948 verandert dat. Dan ontstaat, door het uitroepen van de Joodse staat IsraŽl, het Palestijnse vluchtelingenprobleem. En plotseling heten nu de uit het land uitgeweken Arabieren 'Palestijnen'. De UNO heeft een definitie van deze term gegeven. Als 'Palestijn' wordt aangemerkt iedereen van Arabische afkomst, die sinds een bepaalde recente datum (heb ik nog niet kunnen achterhalen) in het land woonde. Nu is het bij de meeste conflicten in de wereld, waarbij gebiedswisseling plaatsvond zo geweest, dat de uitgewekenen in een van de buurlanden zijn opgenomen. Als voorbeeld mogen gelden de Sudetenduitsers, die na WO II naar Duitsland zijn uitgeweken en daar een bestaan hebben gevonden, of de inwoners van SileziŽ en andere Duitse gebieden die aan Polen zijn toegevallen, eveneens na WO II. Of alle Joden, die in en na 1948 uit Arabische gebieden zijn verdreven en in de staat IsraŽl opnieuw een leven konden opbouwen. Ook zijn vele Hongaren naar hun 'thuisland' teruggekeerd, nadat TranssylvaniŽ aan RoemeniŽ werd toegewezen.

    In het geval van de 'Palestijnen' zijn er echter twee complicerende omstandigheden. De eerste is dat in de Balfour-declaratie van 1917 is bepaald dat IsraŽl zich in dat gebied mag vestigen, mits de rechten van de aanwezige bevolking onaangetast blijven, en de tweede is, dat de claim van de 'Palestijnen' op hun woongebieden vooral van religieuze aard is. Het land IsraŽl is immers Dar-al-Islam geweest, en IsraŽl wordt gezien als bezetter, niet alleen van de zgn. 'westelijke Jordaanoever' en Gaza, maar van het hele land. Daarom de telkens weer gehoorde eis, dat IsraŽl alle gebieden moet teruggeven aan de toenmalige Arabische bewoners. Dat komt in feite neer op het opheffen van de Joodse staat. Dit laatste geldt ook van de eis van Arabische zijde, dat alle 'Palestijnse' vluchtelingen zich weer in IsraŽl moeten kunnen hervestigen. Zijn er toentertijd rond 600.000 gevlucht, terugkeer wordt geŽist voor meer dan drie miljoen.

    De 'Palestijnen' hebben hun eisen kracht bijgezet met een steeds verder gaande niets en niemand ontziende terreur, waarbij zij er de laatste decennia zorgvuldig voor waken geen doelen buiten IsraŽl of buiten IsraŽlische belangen te raken. Zo bereiken zij dat de wereld de leugens gelooft en zelf buiten schot blijft. Ook wordt beweerd dat deze terreur is begonnen vanwege de beztting door het IsraŽlische leger van de zgn. 'westelijke Jordaanoever'. Maar wie de geschiedenis kent, weet dat al in 1929 de hele toenmalige Joodse bevolking van Hebron (Ī 800) door de Arabieren is verjaagd en dat velen (67) zijn vermoord, en dat de Arabische terreur sindsdien permanent aanwezig is geweest. Zie onder andere deze Internet-site.Wie dat niet weet, gelooft gemakkelijk de lezing dat de Joodse terugkeer naar Hebron moet worden gezien als 'kolonisatie'. De Arabische terreur heeft al duizenden slachtoffers gemaakt, voordat er (in 1947) zelfs maar sprake was van een Joodse staat. Ten gevolge van de toenemende terreur neemt ook IsraŽl steeds verdergaande maatregelen en ligt het Palestijnse economische leven op zijn achterste. De meeste Palestijnen werken immers in de staat IsraŽl, omdat in hun eigen gebieden buiten het fabriceren van bommen en ander wapentuig weinig economische activiteit is ontwikkeld. De Palestijnen hebben een welvarende samenleving, door IsraŽl na 1967 ontwikkeld, weggegooid voor de mythe van de Palestijnse staat, daarin voorgegaan door hun leugenachtige leiders, zoals wijlen Jassir Arafat. De intifada's hebben maar ťťn gevolg gehad voor hen: verloedering en verarming. Maar om ťťn of andere reden wil de wereld dit liever niet horen en zien, en gelooft grif de verwrongen voorstellingen van Palestijnse kant en hun beschuldigingen aan het adres van IsraŽl.

    Om misverstand te voorkomen, wil ik duidelijk zeggen dat ik niet van mening ben, dat iedere Palestijn een schurk is en iedere IsraŽli een heilige. Vele Palestijnen willen in vrede leven en een samenleving opbouwen waar het goed leven is. Voor de meeste IsraŽli's geldt hetzelfde. Maar het verschil in intentie tussen de leiding van deze twee bevolkingsgroepen moet toch wel in het oog springen voor wie niet ziende blind is. Elders op deze website heb ik daarover uitvoeriger gepubliceerd.

    Als je al deze zaken overziet, dan is er maar ťťn conclusie gerechtvaardigd: dit probleem is per definitie onoplosbaar. Als niet de religieuze dimensie van dit conflict wordt opgegeven, en als niet de exorbitante terugkeer-claim wordt ingetrokken, is iedere onderhandeling bij voorbaat zinloos. Ik vraag mij af, welke bovenmenselijke wijsheid nodig is, om dit conflict op te lossen, of alleen maar tot min of meer aanvaardbare proporties terug te brengen. Om deze wijsheid bidden wij dan ook vrijwel dagelijks.

Zie verder ook de geschiedenis van IsraŽls vestiging in zijn eigen land in De staat IsraŽl.