Rinus Kiel over Bijbel, cultuur en wetenschap

Reageren? Zie home-page                                                                                

======================================================

Home
Site-map
Updates
Deze site + mijzelf
Bijbel en theologie
Israel - volk en land
Filosofische items
Denken en cultuur
Wetenschap
Actualiteiten
Klimaat
Presentaties
Boeken
Weblinks

(Denken en wetenschap in onze cultuur / De Reformatie)

Up Situatie in de kerk Aanzetten reformatie Luther Calvijn

De situatie in de kerk

Nieuw 14/03/2002

Zoek op deze website

Samenvatting: Als de Bijbel, waarin Gods wil ook voor het gewone leven is geopenbaard, krachteloos is gemaakt, is er ook in de kerk geen houden meer aan. Machtsmisbruik, losse moraal en geldzucht gaan de kerkelijke machinerie steeds meer beheersen.

   De kerkelijke hiërarchie, geleid vanuit Rome, had zich ontwikkeld tot een enorm machtsblok, dat meende zich alles te kunnen veroorloven. Zowel paus als keizer beriepen zich op Augustinus in hun strijd om de opperheerschappij over de Europese samenleving. De morele situatie in en om het Vaticaan was weerzinwekkend. Er zijn perioden geweest, dat het Vaticaan eigen bordelen had voor de kerkelijke top. Het is werkelijk niet voor niets dat bewegingen als die van Cluny begonnen te ontstaan. Maar ook het volk begon er schoon genoeg van te krijgen, want al deze uitwassen bleven natuurlijk niet geheim. Daarbij kwam dat deze top steeds meer geld nodig om zich te laten onderhouden, maar ook om de omvangrijke bouwprogramma’s te financieren. Waar kwam dat geld vandaan? Een deel van die inkomsten kwam uit Duitsland. De Duitse bisschoppen en aartsbisschoppen moesten hun ambten voor een grote som geld van het Vaticaan kopen. Meestal schonk de Duitse keizer dat geld, dat dan weer via zware belastingen aan het volk werd opgelegd.

    Het morele verval wordt verder gekenmerkt door een situatie die men het grote schisma noemt. Dat is die periode in de historie van het kerkelijk instituut, dat er twee elkaar verketterende en in de ban doende pausen waren. De ellende begon met een Franse paus (ex-aartsbisschop van Bordeaux) die Rome niet zo zag zitten en zich in 1309 in Avignon vestigde. Zijn opvolgers bleven daar ook regeren, tot 1377. De toenmalige paus keerde toen naar Rome terug. Maar na zijn dood werden twee pausen gekozen: in het Vaticaan dat door militairen beveiligd moest worden, werd Urbanus VI gekozen, een Italiaan. Maar terug thuis kozen de Franse kardinalen een tegenpaus: Clemens VII. De ene paus deed vervolgens de andere in de ban met de hele hem volgende christenheid. En vice versa! In 1409 vond een concilie dat het maar eens uit moest zijn, koos als nieuwe paus Alexander V en zette de andere twee af. Die trokken zich daar echter niets van aan en dus waren er nu drie wettige vertegenwoordigers van Christus op aarde! Het concilie van Konstanz loste het probleem in 1417 op, door alle rebellerende pausen af te zetten, c.q. in de ban te doen en een nieuwe paus te benoemen: Martinus V. Allerlei veelbelovende afspraken werden gemaakt over meer invloed van de bisschoppen, etcetera, maar Martinus lapte deze alle aan zijn zolen. Zodra hij het Vaticaan betrad, verklaarde hij zich het opperste gezag, plaatsvervanger van Jezus Christus, en saboteerde alle pogingen tot het samenroepen van een concilie. Deze weinig verheffende taferelen hebben niet weinig bijgedragen tot een geest van diepe afkeer van de kerkelijke machinerie. Het volk had er eigenlijk schoon genoeg van. Hervormers kregen steeds meer de sympathie van de gewone mensen.

free web hit counter